Mijn geschiedenis:

"niks kon er nog zonder pijn"

2011 diagnose fibromyalgie !  toen was ik 39 jaar.            Zo'n 10 jaar eerder via appendix operatie ontdekt dat ik endometriose had. Ook zoiets onbegrepen.

Al sinds mijn 16 ongeveer merkte ik dat mijn energie en kracht in de benen niet was als bij  anderen. Voordien op school nooit iets van gemerkt. Meedoen met turnen of een sportdag ging me vrij goed af. Dat veranderde vanaf ik met stage begon. Na enkele jaren begon mijn nek en rug te blokkeren en van daaruit ging het van kwaad naar erger. De huisarts schreef me kiné voor maar dat maakte geen verschil. Ik besloot een osteopaat op te zoeken. Die had er wel een zicht op en ging me van mijn klachten afhelpen. Ze konden me inderdaad wat oplappen maar dat was van korte duur. Tegen de tijd dat ik verbetering verwachtte was er reeds een andere klacht bij gekomen. Ze stonden met de handen in hun haar want dit was toch een raadsel. Sindsdien hebben heel wat artsen van allerlei pluimage hun beste beentje voorgezet maar een oplossing kwam er niet.

Bloedanalyses, bodyscans, de hele resem uitsluitingstesten om tot oordeel te komen dat - mevrouw, u bent zo gezond als n visje - wees maar blij !

Blij ?  Goh ja, da's niet zo evident als je op den duur geen stap meer kan zetten zonder pijn. Wat zeg ik, stappen zetten? Niks kon er nog zonder pijn, zelfs liggen was verscheurend.

Maar zover mijn gezeur. Als chronisch pijnpatiënt moet ik jou niet verder in detail vertellen hoe dat pad de diepte in gaat.

Intussen was het dus al n goeie 20 jaar aan de gang. In de fleur van mijn leven, een gevecht met mijn lijf.            Veel fleur was er niet bij.... sjans dat ik bloemist ben, zo was het toch nog fleurig ;;))

In de loop van die jaren werd ik als vrouw natuurlijk geconfronteerd met een kinderwens. Aanvankelijk stelde ik dat uit omdat ik voelde dat het te zwaar zou zijn. Uiteindelijk kreeg ik te horen dat een zwangerschap mijn lichaam te veel zou uitputten. Ergens wist ik wel dat het zo best was maar het heeft me vele jaren gekost om dat volledig te aanvaarden. Gelukkig had ik mijn zaak om mijn ding te doen al was dat best zwaar. Met wat hulp hier en daar kon ik toch bijna 15 jaren trots zijn op mezelf met wat ik had gerealiseerd. Tot ik ook dat moest beëindigen! Toen was is 42.

Vaak kreeg ik te horen of te merken dat men vond dat ik wel wat overdreef , "andere mensen zijn ook moe na hun werk" of  "zeg ik heb ook rugpijn, ik blijf wel werken ze".  Je kent het wel.  Ik kan je verzekeren dat ik de offers in mijn leven niet zomaar heb laten gebeuren !!!    Mijn zaak opgeven, mijn kinderwens opgeven, mijn huis verlaten en kleiner gaan wonen. Dat doet een mens niet voor z'n plezier. Om dan aan lange, zware en eenzame tocht te beginnen. 10 jaar heeft het me gekost,            10 JAAR bovenop de 25 jaar daaraan vooraf van aftakeling tot ik me oud en versleten voelde en erger. Vele mensen zijn op hun oude leeftijd beter dan ik toen was.

Ik wil wel es verder ingaan op hoe die periode was maar niet hier.

Hier wil ik zeggen dat het me met volharding, veel begrip en vooral ook met zachtheid, tot iets moois is geworden. Ik heb mezelf herontdekt en leren waarderen voor wie ik ben en wat ik kan. Vriendschappen gevonden bij mensen die me begrijpen. Erkenning gekregen bij artsen en mijn ziekenfonds. En intussen weer deeltijds aan het werk.